Tübitak Formula-G 2010 yarışını şampiyonlukla sonuçlandırdıktan sonra üzerimizden büyük bir yük kalkmıştı. Büyük emeklerin ve fedekarlıkların sonuçları fazlasıyla alınmıştı. Ancak bu başarı beraberinde “Acaba uluslararası platformda da başarı elde edebilir miyiz?” sorusunu akıllara getirivermişti bir anda. Uluslararası bir yarışmanın zorluklarının Tübitak orginazyonundan çok daha fazla olduğunun farkındaydık. Bu yarışlar konusunda vizyon oluşturabilmek için Formula-G yarışlarından sonra çok yakın bir tarihte gerçekleşen Dream Cup 2010 yarışlarını izlemeye gitmeye hızlı bir şekilde karar verdik ve tüm SOCRAT ekibi olarak Japonya yollarına düştük.

Dream Cup yarışları Japonya’nın Suzuka kentinde bulunan ve Formula 1 yarışlarına da ev sahipliği yapan Suzuka Pisti’nde gerçekleşiyor. Dream Cup Olympia, Challenge ve Dream olarak 3 ayrı kategoride gerçekleşiyor. Farklı yarışma esasları bulunan bu kategorilerin en prestijlisi ve en üstün teknolojilerin yarıştığı kategori olan Dream kategorisi ekibimizin ilgilendiği kısımdı.

Öncelikle söylemek isterim ki Suzuka Pisti imkan ve büyüklüğü bakımından her türlü yarış organizasyonunu başarıyla kaldırabilecek bir pist. Güneş enerjili araçlar içinde her türlü imkan pistte mevcut. 2 gün boyunca izleme fırsatı bulduğumuz Dream Cup 2010 yarışlarında organizasyon da hiçbir eksiklik çıkmamış olması ilk gözlemlerimiz arasında.

İlk gün piste vardığımızda tüm araçlar 4 saat boyunca pistte tur atacakları dayanıklılık testine hazırlanıyordu. Tüm padoklarda araçlarını bu zorlu sürüşe hazırlamak için hummalı bir çalışma sürüyordu. Bu sebeple yarış öncesinde ekiplerle çok kısıtlı konuşma fırsatı bulabildik. Sonrasında ise ekiplerin dört saatlik performansını izlemek üzere tribünlerdeki yerimizi aldık. Sıralama turlarında aldıkları derecelere göre ekipler, sırasıyla Ashiya Üniversitesi’nin Sky Ace Tiga isimli aracı ilk sırada, Delft Üniversitesi’nin Nuna5 isimli aracı ikinci sırada, The Aurora Vehicle Association girişiminin Aurora isimli aracı üçüncü sırada ve Osaka Üniversitesi’nin Osu isimli aracı dördüncü sırada yarışa başlamak üzere start-finish düzlüğündeki yerlerini aldılar. Start verildikten sonra Ashiya Üniversitesi’nin aracı adeta bir ok gibi yerinden fırlamıştı. Sonrasında ise diğer iddialı araçlar sorunsuz bir şekilde start aldılar. Dream kategorisindeki araçların performansları göz dolduruyordu. Pistteki gidişleri adeta görsel bir şölen sunuyordu. Ashiya Üniversitesi diğerlerinden çok hızlıydı. Prototip olarak üretilmiş motorları sayesinde start-finish düzlüğünü çok yüksek hızlarla geçebiliyordu.

Pistteki çoğu takımın işlerini ciddiye aldıkları belliydi. Uzun sürelerde de olsa pistteki turlarını tamamlayıp dört saat boyunca pistte kaldılar ve fırsatlarını sonuna kadar değerlendirdiler. “Nasıl olsa bir iddiam yok” diyip havlu atan hiçbir takım yoktu pistte. Bu da bizim önemli gözlemlerimizden biridir.

Zaman ilerledikçe Ashiya Üniversitesi performansından birşey kaybetmeden kararlı bir şekilde pistte tur atmaya devam ediyor, Dream kategorisinin diğer en hızlı üç aracı ise kısmen daha yavaş turlar atarak dört saatlik performanslarını bitirmeye çalışyorlardı. Daha önce yakından takip ettiğimiz Aurora ve Nuna5 isimli araçlarındada pistteki performanslarını izlemek bizlere o gün keyif veren diğer bir olaydı. İlk günün dört saatlik perfomansını Sky Ace Tiga birinci, OSU ikinci, Nuna5 üçüncü olarak bitirmişti. İlk günün bitinminde araçların hakemler tarafından rutin kontrolleri gerçekleştirilmiş ve final yarışı için tüm ekipler araçlarını final yarışına hazırlamak için padoklarına sokmuşlardı.

İkinci gün piste vardığımızda tüm ekipler araçlarını padoklarının arkasındaki geniş alana, bataryalarını tam şarj etmek için çıkarmışlardı. Herkes yarışa bataryalarını yetiştirebilmek için işlerini sorunsuz bir şekilde yapmaya uğraşıyorlardı. Tabiki panelleri silisyum olan ekipler, galyum-arsenid kullanan ekiplerden daha fazla uğraşmak zorunda kalıyorlardı. Silisyum kullanan ekipler şarjlarını yetiştirebilmek için tüm panellerini ellerinden geldiğince sulayıp verimliliklerinin düşmemeleri için ellerinden geleni yapıyorlardı. Galyum-Arsenid kullanan ekipler ise sadece araçlarının başında durup şarj işleminin bitip bitmediğini kontrol ediyorlardı. Ekiplerin pistteki yerlerini almalarına yarım ile bir saat kala tüm ekipler şarjlarını bitirmiş ve piste çıkmaları gereken zamanı beklemeye başlamışlardı. Bizlerde büyük yarışı izlemek üzere son kez tribündeki yerlerimizi aldık.

Sanki kendi aracımız pistte yarışıyormuş gibi heyacanlıydık final yarışlarının startı verilmek üzereyken. Araçların bir önceki günkü performanslarını da düşünerek önümüzdeki bu dört saatin nasıl zevkli geçeceğini öngörebiliyorduk. Ve start anı...

Dün yerinden ok gibi fırlayan Ashiya Üniversitesi’nin aslında çok dişli bir rakibi varmış. Osaka Üniversitesi’nin aracı OSU dördüncü sıradan çok büyük atakla ilk virajın sonunda Ashiya’yı geçerek ağzımızı açık bırakmıştı. Kendini antreman turlarında hiç göstermeyen OSU yarışın en dişli rakibi olduğunu ilk virajda göstermişti. Diğer araçlarında daha önce olduğu gibi sorunsuzca start almış ve büyük yarış başlamıştı. Yarışın ilk 15 turu Ashiya ve OSU’nun yaptıkları karşılıklı atakları izlemekle geçmişti. Birinci ve ikincinin yerleri bir turun içerisinde 2-3 kez değişiyordu ve gözlerimizi kırpmadan bu geçişleri izliyorduk. İki aracında birbirine göre üstünlükleri vardı ve ikiside uygun yerlerde üstünlüklerini kullanarak geçişlerini yapıyorlardı. Nuna5 ve Aurora kararlı bir şekilde turlarını atarken arka sıralardaki araçlarda küçük geçişlerle yarışa zevk katıyordu. 15 turun sonunda Ashiya ve OSU arasındaki geçişler son bulmuş ve Ashiya Üniversitesi yarışı göğüslemişti. O andan sonra Ashiya her tur farkı açarak ileriyordu. Ve ummadık bir kaza... Yarışın bitimine bir saat kala Ashiya Üniversitesi yavaş tur atan bir grup aracı geçmek için atağa kalktığı anda beklenmedik bir şekilde sıkışan gruptaki araçlar Ashiya'yı engelledi ve sert bir fren yapmak zorunda kalan Ashiya üniversitesi önce öndeki araca, daha sonra yolun sağındaki duvara çarparak kaza yaptı. Ön tekerlekleri patlayan, çamurlukları kırılan ve ön tarafı hasar alan araç birkaç yüz metre çimlerin ve kumun üzerinden geçerek uygun bir yerde durdu. Araçtan inen pilot ile yardıma koşan pist görevlileri sayesinde saplandığı kumdan çıkarılan aracın bundan sonra ne yapacağını izliyorduk dev ekranlardan. Pilot aracına baktı, hasarı tespit etti. Aracının altına girerek ön tekerlekleri çıkardı ve tekrar yola koyuldu. Aracını pite kadar jantlar üzerinde sürdü ve pite girdi. Ön tekerlekler değiştirildi, pilot değiştirildi ön tarafdaki hasar tespit edildi ve mükemmel bir pit süresiyle yarışa tekrar dahil oldu. İnanılmazdı! Öyle bir kazadan sonra aracın pite gelmesi bile mucizeyken mükemmel bir pit sayesinde yarışa dönmesi alkışa değerdi. Çok hızlı pit yapabilmesi zaten Ashiya Üniversitesi’nin öne çıkan özelliklerden biri, bunu biliyorduk. Tüm bunlar olup bitmişken OSU aradaki farkı kapatıp 3 dakika da fark atmıştı. Artık yarışı OSU birinci sırada götürüyor ve bitime 1 saat kala Ashiya Üniversitesi farkı kapatmaya oynamaya başladı. Tur zamanları her tur en az 10 sn daha iyi olmak üzere turlar atıyordu Ashiya Üniversitesi. Kazadan sonra 2 kez pistteki en iyi tur zamanı yaptı. Elinden geleni ardına koymuyordu Ashiya Üniversitesi. OSU’da üzerindeki baskıyı hissediyordu ve o da birkaç kere kendi en iyi turlarını atıyordu. Ashiya OSU’yu geçemeyeceğini biliyordu ancak en az fark ile OSU’nun yapacağı ilk hatada öne geçebilirdi. Elindeki tek ihtimali yok etmemek için çaba sarfeden Ashiya sonunda pillerini bitirmiş ve kenara çekmişti. Pistin en hızlı aracının pistin kenarında beklediğini görmek çok kötü bir histi bizim için, eminim takım üyeleri içinde çok üzücüdür. Bu andan sonrada temkinli davranmak isteyen OSU tur zamanını bir dakika kadar uzatarak yarışı ilk sırada bitirdi. Ashiya’da çok yavaş bir şekilde ilerleyerek ikinci ve Nuna5 ise tüm yarışı neredeyse aynı şekilde dönerek üçüncü olarak bitirdi.

Suzuka’ya gelirken böyle bir yarış izleyeceğimiz aklımıza bile gelmemişti. Yarışın sonunu görmeden rehavete kapılmanın ne kadar kötü birşey olabileceğini, yarış öncesinde ortaya konulan tüm performansın ve padok çalışmalarının bir lastik patlaması ile heba olabileceğini gördük, öğrendik. Şüphesiz o pistin açık ara en iyi aracı, bir lastik patlamasına kurban gitmişti ve öndeki aracın hata yapmasından başka şansı olmayan OSU’ya birinciliği altın tepside vermişti.

Dream Cup bize bu tür yarışların büyük çalışmalar ve daha fazla fedakarlık gerektiğini gösterdi. Çok büyük paralar harcayıp, en iyi simülasyonları yapsanız, en pahalı malzemeleri kullansanız bile, aracınızın kaderinin 3 tekerlek üzerinde gittiğini öğretti bize. Amacınızın ilk andan beri birinciliğe oynamak mı yoksa yarışı risk almadan başka bir dereceyle bitirmek mi olduğunu yaptığınız inovasyonlar gösteriyor. Bunu kendimize üçüncü kez ispatlamış olduk.

Dream Cup ile artık uluslararası bir yarış vizyonuna sahip olduk. Ve uluslararası yarışa katılmak isteyen takımların öncelikle en azından bir yarış izlemelerinin son derece yararlı olacağını söylemek isterim.

Tolga BAYKAL